دوشنبه 7 اردیبهشت1388

فکر می کنی چشات چیه ؟ دو تا بلای معمولی !
چه جوریه مگه صدات ؟ یه جور صدای معمولی !
فکر می کنی تو چی داری که امثال من ندارن ؟
فقط یه جور ناز و ادا و عشوه های معمولی !
وقتی ازت حرف می زنم دیگه نمی لرزه تنم !
تو هم یکی مثل همه ، تو آدمای معمولی !
اما نه طفلکی اونا ، از خیلی هاشون بدتری !
یه عاشق دمدمی و ، یه بی وفای معمولی !
اون قدیما یادم میاد گفته بودم چشمات طلاست !
نمی شه زیرش بزنم ،‌ یه جور طلای معمولی !
بیا فقط یه بار ،‌ فقط یه بار کلاتو قاضی کن !
منم مث اونا بودم ؟ اون عاشقای معمولی ؟
هر چی بودم دلت رو زد شعرا و عاشقونه هام !
رفتی سراغ کسی با مو و چشای معمولی !
من نمی گم آدم باید عاشق چشم و ابرو شه !
دردیه که خوب نمی شه با یه دوای معمولی !
کاش ولی لایقت باشه اونکه شبات مال اونه !
فقط می خوام دعا کنم یه جور دعای معمولی !
تو که شبات روز شدن و؛ روزمو رنگ شب زدی !
کاش لااقل بچه بودم با اون شبای معمولی !
کاش جای موندن توی عشق ،‌ تو مشق شب مونده بودم !
تو مشکل سفیدی اون کاغذای معمولی !
ما بدجوری بهم زدیم ؛ حسرت به دل موندم هنوز !
بیرون بریم با هم یه روز ، حتی یه جای معمولی !
راستش می خواستم اولاش نقشی واست بازیکنم !
نقش یه پسر خوش بی اعتنای معمولی !
دیدی نقاب من چه زود ، افتادو من همون شدم ؟
بازم همون پسرک بی ادعای معمولی !
راستی می گم شعرای اون از مال من قشنگتره ؟
چی داره که من ندارم ، یه جور ادای معمولی !
فکر می کنم که راه به راه ،‌ بهت می گه دوست داره !
منو شکست نکردن ، همین کارای معمولی !
خوب می دونم من تو دلم برات می مردم ولیکن !
زیاد واست جالب نبود این گفتنای معمولی !
چه فایده هر چیزی که بود تموم شد و دیگه گذشت !
اینم یه نامه کمتر از نوشته های معمولی !
نمی دونم تو می خونیش یا که نگاش نمی کنی !
به خاطر تازگی ، اون وعده های معمولی !
همونا که اول می دن ،‌ به جز تو هیچکس به خدا !
یه حرف ساده ی دروغ ،‌ یه بخدای معمولی !
اگه که خوندیشم بگو ، این مال یه غریبه بود !
یه لطف اگه داری بگو ، یه آشنای معمولی !
اما گه دیدی که نه زیادی اذیت می کنه !
بیا سراغ پسری با رویاهای معمولی !
منم می بخشمت آخه چاره ای جز این ندارم !
مث همیشه قهرا و باز آشتیای معمولی !
اگه نخواستی نامه رو ،‌ تو رو خدا پس نفرست !
رو عادت همیشگیت ، ‌با اون یه تای معمولی !
خواستم یه جور سادگیمو فقط بهت نشون بدم !
نامه تمیزه ولی با ، مداد سیای معمولی !
من خیلیم بد نبودم ، سعی می کنم بد نباشم !
خب بعضی وقتا بد می شم ، از اون بدای معمولی !
دیگه مزاحم نمی شم تو کاری با من نداری ؟
تکیه کلام خودته ، این جمله های معمولی !
فقط یه چیزی دوس دارم به یه سوال جواب بدی !
غیر از تموم پرسشا و سوالای معمولی !
پشت چراغ چشم تو گل بفروشم تو می خری ؟
بهم نگاه کن به چش یه جور گدای معمولی !

چشام ديگه مال تو نيست ، همون چشای معمولی

ساعت 19:6 نويسنده نقره |

یکشنبه 2 فروردین1388

دختر و بهار

دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت
ای دختر بهار حسد می برم به تو
عطر و گل و ترانه و سر مستی ترا
با هر چه طالبی بخدا می خرم ز تو
بر شاخ نوجوان درختی شکوفه ای
با ناز میگشود دو چشمان بسته را
میشست کاکلی به لب آب نقره فام
آن بالهای نازک زیبای خسته را
خورشید خنده کرد و ز امواج خنده اش
بر چهر روز روشنی دلکشی دوید
موجی سبک خزید و نسیمی به گوش او
رازی سرود و موج بنرمی از او رمید
خندید باغبان که سرانجام شد بهار
دیگر شکوفه کرده درختی که کاشتم
دختر شنید و گفت چه حاصل از این بهار
ای بس بهارها که بهاری نداشتم
خورشید تشنه کام در آن سوی آسمان
گویی میان مجمری از خون نشسته بود
می رفت روز و خیره در اندیشه ای غریب
دختر کنار پنجره محزون نشسته بود

ساعت 21:17 نويسنده نقره |

دوشنبه 26 اسفند1387

يک هيچ ِادکلن زده با موي فرفری

شايد وکيل پايه يک دادگستري

دارد دفاع مي کند از دختري که نيست

اسمش «پري» ... نه! از همه جنبه ها پري!!

از يک نگاه ساده و معصوم مثل گرگ

يک مشت موي سرزده از زير روسري

از دختري که گفته به اين هيچ! عاشقست

از دختري که رفته ، با مرد ديگري

ليلاي قصّه خط زده کلّ کتاب را

پيدا نموده شايد مجنون بهتري!...

رو مي کند به سمت تماشاچيان وکيل

فرياد مي زند که تو دختر مقصّري؟!

دختر فقط عروسک بازي زندگيست

تو مرده اي به خاطر اين جرم: دختري!

ديگر به اختيار خودت نيست ماندن و...

وقتي که از تمامي خود رنج مي بري

حس مي کني گرفته دلت از هر آنچه نيست

مي خواهي آسمان را بالا بياوري...

قاضي نگاه مي کند آرام و مرگبار

به دادگاه و صندلي پير داوري

از خود سؤال مي کند آيا نمي شود...

آيا نمي شود که از اين جرم بگذري؟!

رو مي کند به سمتِ وکيل ِ در آينه

با يک نگاه خسته و يک جور دلخوري

شاهد: خودش، دليل:خودش ، حکم: زندگي

قاضي: خودش، وکيل:خودش ، متـّهم: پري!

ساعت 21:59 نويسنده نقره |

یکشنبه 18 اسفند1387

از خانه‌های خالی جدول جوابم کن
از چی خجالت می‌کشیدم؟ انتخابم کن
از بین صد تا جوجه توی جعبه‌ای تاریک
بیرون بیاور گربه‌ی خود را کبابم کن
یک تابلو از زندگی ِ... صورتی هستم
از پول شام یک زن ِ رفته حسابم کن!
جیغ دو بسته قرص را آرام می‌بخشم
برگرد به گهواره‌ی گیجت... و خوابم کن
آجر به آجر گریه‌ی ملکی کلنگی را
در دامنی کوتاه می‌چینم، خرابم کن
.
.
.
نقاشی کمرنگ بچّه گوشه‌ی دیوار
تصویر زنده از تو در دنیای نکبت بار
ده سانت آجر، خیس از ادرار دو تا گربه
ترسیدن از هر چیز خالی‌تر تظاهر به ↓
خوشحالی برگشته از آرامشی فرضی
پخش ترک‌ها روی سقف خانه‌ای قرضی
«بازی فکری» روی میز شام یخ کرده
گرمای لب‌های خودم را یادم آورده
«افکار بازی» توی مغز مرده‌ی شاعر
یک زندگی ِ بسته روی دوش مستأجر

ساعت 16:4 نويسنده نقره |

دوشنبه 12 اسفند1387

ماهی شده بود باورش

تور اگه بیفته سرش

میشه عروس ماهیا

شاه ماهی میشه همسرش

ماهی نبودش باورش

تور اگه بیفته سرش

نگاه گرم ماهی گیر

میشه نگاه آخرش

ساعت 0:0 نويسنده نقره |

چهارشنبه 7 اسفند1387

با تو رفتم بی تو باز آمدم

بر سر کوی او دل دیوانه.....................

تقدیم به تنها عشقم.

ساعت 21:4 نويسنده نقره |

دوشنبه 5 اسفند1387

خدایا دو سال و نیم انتظار بس نبود

دوباره انتظار؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ساعت 21:58 نويسنده نقره |

قتل

جمعه 25 بهمن1387

اينها درد دل هاي يك قاتله!!!

با همدم و يار هميشگي اش يعني اسلحه اش.

چون هيچ كس يك قاتل را دوست ندارد حتي اسلحه اش.

و او تنهاي تنهاست حتي با اسلحه اش.

و او هيچ چيز نيست بدون اسلحه اش.

ساعت 23:34 نويسنده نقره |

چهارشنبه 16 بهمن1387

انقلاب کرديم تا شاه و شاهزاده نداشته باشيم... آقا و آقازاده داريم!

انقلاب کرديم تا سياستمان ديني شود... دينمان سياسي شد!

انقلاب کرديم تا اقتصادمان انساني شود... انسانيتمان اقتصادي شد!

انقلاب کرديم تا خيابان هايمان شريف شوند... شرافتمان خياباني شد!

انقلاب کرديم تا رنگ آزادي را ببينيم... اسارت رنگ شده را ديديم!

انقلاب کرديم تا دردهايمان درمان شود... درد بي درمان گرفتيم

ساعت 18:57 نويسنده نقره |

یکشنبه 6 بهمن1387

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم.

ساعت 23:58 نويسنده نقره |

شنبه 5 بهمن1387

ابر سیاه رفتنیه

خورشید دوباره در میاد

دوباره باغچه گل میده

از عاشقا خبر میاد

ساعت 23:28 نويسنده نقره |

شنبه 5 بهمن1387

بی تو
خانه‌ی عمرم
از پای‌بست
ویران است
ای
بست ِ پای ِ من به‌زنده‌گی

ساعت 23:14 نويسنده نقره |

من عاشق تانگوام(آخرين تانگو)

شنبه 28 دی1387

تانگو یک رقص نیست ،

بلکه تسخیر جان از سوی روح خبیث است.

برای رقصنده ی تانگو ، تانگو به عظمت بخشی از زندگی است که می خورد و می آشامد ؛

شهوانی و پر شور ، فراموش ناشدنی و مالیخولیایی ؛

تنها کالبد را در بر نمی گیرد که روح را نیز

ساعت 18:8 نويسنده نقره |

سه شنبه 24 دی1387

خیال خام پلنگ من به سوی ماه دویدن بود

و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من- دل مغرورم- پرید و پنجه به خالی زد

که عشق- ماه بلند من- ورای دست رسیدن بود

من و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری

که هر دو باورمان زآغاز به یک دگر نرسیدن بود

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس میبافت ولی به فکر پریدن بود

ساعت 14:13 نويسنده نقره |

برف

دوشنبه 23 دی1387

پشت شیشه برف میبارد
پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد
مو سپید آخر شدی ای برف
تا سرانجام چنین دیدی
در دلم باریدی ... ای افسوس
بر سر گورم نباریدی
چون نهالی سست میلرزد
روحم از سرمای تنهایی
میخزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهایی
دیگرم گرمی نمی بخشی
عشق ای خورشید یخ بسته
سینه ام صحرای نومیدیست
خسته ام ‚ از عشق هم خسته
غنچه شوق تو هم خشکید
شعر ای شیطان افسونکار
عاقبت زین خواب درد آلود
جان من بیدار شد بیدار
بعد از او بر هر چه رو کردم
دیدم افسون سرابی بود
آنچه میگشتم به دنبالش
وای بر من نقش خواب بود
ای خدا ... بر روی من بگشای
لحظه ای درهای دوزخ را
تا به کی در دل نهان سازم
حسرت گرمای دوزخ را؟
دیدم ای بس آفتابی را
کو پیاپی در غروب افسرد
آفتاب بی غروب من !
ای دریغا در جنوب ! افسرد
بعد از او دیگر چی می جویم؟
بعد از او دیگر چه می پایم ؟
اشک سردی تا بیافشانم
گور گرمی تا بیاسایم
پشت شیشه برف میبارد
پشت شیشه برف میبارد
در سکوت سینه ام دستی
دانه اندوه میکارد

ساعت 18:14 نويسنده نقره |

جمعه 20 دی1387

من تمنا کردم

که تو با من باشی

تو به من گفتی هرگز هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه این هرگز کشت.

ساعت 21:18 نويسنده نقره |

خالی یعنی.........

پنجشنبه 19 دی1387

حالا می فهمم خالی

یعنی چه حس و حالی

ساعت 11:57 نويسنده نقره |

شنبه 14 دی1387

در حیرتم از مردمی که زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می کنند

و برای حسینی می گریند که آزاد زیست.

(دکتر شریعتی)

ساعت 14:12 نويسنده نقره |

دروغ

جمعه 13 دی1387

فریدریش نیچه : 'آشفتگی من از این نیست که تو به من دروغ گفته ای،

از این آشفته ام که دیگر نمیتوانم تو را باور کنم".

قانون نسبيت:

آلبرت انیشتین : دستهایت را برای یک دقیقه بر روی بخاری بگذار ، این یک دقیقه برای تو مانند یک ساعت میگذرد . با یک دختر خوشگل یک ساعت همنشین باش ، این یک ساعت برای تو به سرعت یک دقیقه میگذرد و این همان قانون نسبیت است.

ساعت 18:5 نويسنده نقره |

بهانه

جمعه 13 دی1387

بی تو نه بوی خاک نجاتم داد

نه شمارش ستاره ها تسکینم

چرا صدایم کردی چرا؟

سراسیمه و مشتاق سی سال در انتظار تو ماندم و نیامدی

نشا ن به آن نشان که دو هزار سال از میلاد مسیح میگذشت

و عصرعصر والیوم بود و

فلسفه بود ساندویچ دل و جگر

ساعت 18:3 نويسنده نقره |